Przedmowa do Człowieka

Kim jestem? — pytanie… na które już padła odpowiedź
Jestem kim jestem… ni mniej, ni więcej



W ówczesnym świecie zajadłości i bólu
Gdzie spowszedniała przemoc i terror rządzi
Gdzie mniemania nasze w miejsce dusz wstąpiły
[…]
Zwierzęciem jestem



[…]

Istotą
Grzesznikiem
Złem



[homo homini lupus — Plautus Asinaria:]


„Człowiek Człowiekowi”

Człowiek człowiekowi wilkiem
Człowiek człowiekowi strykiem
Lecz ty się nie daj zgnębić
Lecz ty się nie daj spętlić

Człowiek człowiekowi szpadą
Człowiek człowiekowi zdradą
Lecz ty się nie daj zgładzić
Lecz ty się nie daj zdradzić

Człowiek człowiekowi pumą
Człowiek człowiekowi dżumą
Lecz ty się nie daj pumie
Lecz ty się nie daj dżumie

Człowiek człowiekowi łomem
Człowiek człowiekowi gromem
Lecz ty się nie daj zgłuszyć
Lecz ty się nie daj skruszyć

Człowiek człowiekowi wilkiem
Lecz ty się nie daj zwilczyć
Człowiek człowiekowi bliźnim
Z bliźnim się możesz zabliźnić



Destruktywna w skutki ręka ludzka nie oszczędzi niczego, co żyje; człowiek zabija, by się nakarmić, ubrać się, przystroić się, zabija atakując, broniąc się, zabija, by kształcić się, by bawić się, zabija dla samego zabijania.



[Człek rzecze:]
Szanuję ludzkie życie bardziej niż ktokolwiek inny, kogo znam
I zabiję każdego, kto twierdzi inaczej



[…]

Chore, śmieszne marionetki na ohydnej scence tańczące — oto jacy jesteśmy. Nic tylko tańczenie i pierdolenie, żadnych trosk, świadomości, że jesteśmy niczym



[…]

Ludzie ludziom zgotowali ten los



… W tej chwili wyobrażał sobie ludzi tym, czym są w istocie: robakami pożerającymi się wzajem na atomie błota.