Urok ludzkiej anatomi

Dla własnego spokoju — Zamierzam
Wydrapać twe kurewskie oczy
Rozpruć twe kurewskie ciało
Tłuc cię do momentu, kiedy staniesz się pozbawioną życia kurewską padliną
Pieprzyć ciebie i twój postęp



„Amor i czaszka”

Na czaszkę ludzkości wsiadłszy
Anioł rozparty,
Profan, jak z tronu z niej patrzy
I stroi żarty.

Dmucha rój baniek skrzydlatych,
Każda lot bierze,
Jakby ścigała gdzieś światy,
W sinym eterze.

Wątły, świecący glob fruwa,
Chyżymi loty,
Pęka — i tchnienie wypluwa,
Niby sen złoty.

Za każdą bańką głos czaszki
Słyszę jak jęczy:
„I kiedyż koniec igraszki
Dzikiej, szaleńczej?

Bo to, co ciskasz w przestworze,
Tak lekko, śmiało,
To mózg mój, zbójco, potworze,
Krew ma i ciało!”