Magia Pisma

Jednym z najdonioślejszych wynalazków ludzkości jest pismo.

Początki pisma sięgają czasów, gdy ludzie żyli jeszcze w jaskiniach. Z tej epoki zachowały się naskalne rysunki i malowidła. Z takich rysunków rozwinęło się z czasem pismo obrazkowe. Istota tego wynalazku polegała na wprowadzeniu obrazków uproszczonych, obrazków–symboli.

Na początku III tysiąclecia p.n.e. z pisma obrazkowego rozwinęło się w Egipcie pismo hieroglificzne, w którym pierwotne proste rysunki, w wyniku dodawania do nich znaków pomocniczych, dokładniej określających znaczenie rysunków, przybrały zawiłą postać tzw. hieroglifów. Znajomość znaczenia hieroglifów, których było 604, posiadali tylko nieliczni egipscy kapłani i pisarze.

W staroegipskim piśmie obrazkowym, zwanym hieroglifami, nie stosowano znaków przestankowych. Pismo to było używane aż przez trzy tysiąclecia.

Dalszy rozwój pisma hieroglificznego prowadził ku pismu w którym każdemu wyrazowi i jego formie gramatycznej odpowiada oddzielny znak.

W II tysiącleciu p.n.e. ludy semickie, zamieszkujące wschodnie wybrzeże Morza Śródziemnego, dokonały wynalazku znacznie upraszczającego sprawę, a mianowicie związano znak–literę nie z całym wyrazem, lecz z głoską. Zapis wyrazu powstawał przez zestawienie liter odpowiadających głoskom tworzącym wyraz.

Ten rodzaj pisma przejęli od ludów semickich około 1000 lat p.n.e. starożytni Grecy wzbogacając go o samogłoski, a od nich Rzymianie. Pismo to nazywamy dzisiaj alfabetem.

Przed częścią właściwą pragnę jeszcze ukazać przykłady istotności (nie tyle nawet używania, co) tworzenia własnych alfabetów dla celów magicznych.
Posłużę się dla ilustracji trzema przykładami z dorobku tak znamienitych Mistrzów, jak Heinrich Cornelius Agrippa, czy też Paracelsus.
Oto i one:

Autorstwa Agrippy

Autorstwa Paracelsusa

Warto podkreślić, iż każdy z powyższych alfabetów „powstał na bazie” hebrajskiego.

Redjang

Rozpoczynam od przedstawienia tegoż alfabetu, gdyż jako pierwszy stał mi się przydatnym jako alfabet magiczny sensu stricto.

W rejonach, w których używa się tegoż alfabetu, jest on głównie wykorzystywany właśnie do pisania magicznych zaklęć, inkantacji i poezji, która jak wiadomo jest jedną z form magii.

Devanagari

Podobnie uzasadniam umieszczenie kolejnego — tym razem sylabariusza, mianowicie jest on używany dla klasycznego języka liturgicznego oraz literackiego, zwanego Sanskrytem.

Abagada

Umiejscowienie alfabetu Abagada — pomiędzy Devanagari a alfabetem hebrajskim, tłumaczę jego zastosowaniem w języku liturgicznym regionu oraz przyporządkowaniem go do wschodnio–aramejskiej podgrupy północno–zachodniej rodziny języków semickich.

Hebrajski

Pojawienie się tegoż alfabetu nikogo, kto para się „zachodnią” magią, nie powinno dziwić.



To jeszcze nie koniec!