Droga życia

Droga życia wiedzie… ku spełnieniu…
człowiek przestaje się martwić o słuszność rzeczy, przejmować zachowaniem bliźnich, złem i dobrem, sprawiedliwością i krzywdą.
Jeśli tkwi korzeniami w wartkim nurcie życia, będzie… rozkwitał i rodził owoce… coraz głębiej będzie zapuszczał korzenie, nie obawiając się wysokości ni głębi… Nie będzie się bał, że zwiędnie, ponieważ rozkład i śmierć są jego częścią…
Początki i kresy są tylko etapami…
Tkwimy jednocześnie w dwóch światach &mdash w tym, z którego się wyłoniliśmy, i w tym, ku któremu zmierzamy. Oto najgłębszy sens słowa „ludzki” &mdash że jesteśmy ogniwem, mostem, obietnicą… Nosimy w sobie Niebo i Piekło; jesteśmy kosmogonicznym budowniczym… naszym terenem działania jest cały wszechświat…
To miejsce jest zawsze tu i teraz, w tobie i zgodnie z twoimi wyobrażeniami.
Świat jest dokładnie taki, jak sobie wyobrażasz, zawsze, w każdej chwili. Nie można poprzestawiać inscenizacji… Inscenizacja jest czymś stałym, zmienia się tylko wedle serca i umysłu, a nie według poleceń niewidzialnego reżysera. Ty jesteś autorem, reżyserem i aktorem w jednej osobie…
Droga nie ma końca, a im dalej człowiek zajdzie, tym staje się szersza.
Bagna i trzęsawiska, moczary i rowy, doły i pułapki, to wszystko wytwory umysłu. Czekają, gotowe pochłonąć nas w chwili, gdy przestaniemy posuwać się naprzód. Świat widm… To świat przeszłości, nie przyszłości…
Więźniem nie jest ten, kto popełnił zbrodnię, lecz ten, kto czepia się jej uporczywie i przeżywa wciąż na nowo.
Jesteśmy winni wielkiej zbrodni, która polega na tym, że nie potrafimy żyć pełnią życia.
Możemy przestać myśleć o tym, czego nie zdołaliśmy zrobić, i skoncentrować się na tym, co leży w naszej mocy. Nikt nie odważył się wyobrazić sobie, jakie moce w nas tkwią. Zrozumiemy, że są one nieograniczone, w dniu, w którym przyznamy sami przed sobą, że wyobraźnia jest wszystkim…
Jeżeli jest coś boskiego w Bogu, to właśnie to. Ośmielił się wyobrazić sobie wszystko.