Astrum

W zmysłów bukiecie skąpane wonie,
Co błogi zew szkarłatem kryją,
Który zaś strojon rosą kryształową.

Naprzeciw niemu karmazyn płonie,
(A) w nim płomienie wiją
Się i płyną lawiną perłową,

Kiedy tylko wonie owe go spowiją,
Kiedy zew pomiędzy niemi
Wezbrany weń się wlewa.

Aksamitu toń łagodną obie piją
Horyzontu linie, między któremi
Tchnienia kształt zmysłowy śpiewa.

Veniat regnum tuum
Nulla sine Deo mens bona est
Veni…
Astrum
Lux in tenebris
Homo peccator
Ubi tu, ibi ego (sic itur ad astra)
Cognosce te ipsum
Benedictus qui venit in nomine Domini
Desolo
Attendite a falsis prophetis
Corpore et anima unus