Aeternus

Wędrowca wiodłem myśl swobodną
W otchłani. Niczym woń dorodną
Łaskę mą słałem w eter nocy.

Na światów brzegu raz spocząłem
Zatroskany. Jak we śnie tchnąłem
Pomiędzy członki brzemię mocy.

I w ze snu (owego) spowity zorze
Powstał(em). We właściwej sobie porze
Wziął(em) z siebie wtóre tchnienie.

I tak w jednym upojony tworze jasnym
Płonę. Gonię chwilę chwilą własnym
Zmysłem ku pamięci — w zapomnienie.

Cierń i róża
Pełnia
Arcana Coelestia
Ostatni rozdział (oda ad turpe)
Aeternus
Z wysokości spoglądam
W toni pragnienia kąpane
Świadek (Dobrej Nowiny)